KONGO BRAZZAVILLE.

100_0980
Na een week in het hotel te zijn geweest en mijn voet begint te genezen (nu helemaal genezen) gaan we naar de haven om de oversteek van Kinshasa naar Brazzaville over de rivier de Congo te maken. We hebben een afspraak gemaakt want de auto moet op een Barge en moet er met een hijskraan opgezet worden. We komen aan op het tijdstip van de afspraak en de auto moet gewogen worden, etc. Na 2 uur wachten komt er iemand en zegt dat het bedrag wat afgesproken is te weinig is want de auto is te zwaar, daarna is de auto te lang en zo volgen er nog wat onzin reden. We hebben er geen vertrouwen meer in dat dit goed gaat komen. Ik controleer nog eens op 3 plaatsen of de brug bij Matadi er echt is en toegankelijk. Wij besluiten 400 km naar het zuiden te rijden om bij Matadi de brug te nemen over de Congo rivier. De weg naar Matadi is redelijk goed maar als we de rivier over zijn slecht en dan bedoel ik heel erg slecht met de meest belabberde bruggen. We willen dit land heel erg graag verlaten maar we moeten nog behoorlijk wat hindernissen nemen. Maar uiteindelijk komen we in Kongo Brazzaville en wat een metamorfose, de mensen zijn vriendelijk, bedelen niet en wanneer we stoppen met de auto komen er geen horden mensen op de prooi af want zo voelden wij ons inmiddels.
We gaan naar Point Noir en nemen een appartement voor 5 dagen, we willen even bijkomen van alle ervaringen, de auto naar de garage voor wat reparatie’s want deze heeft het ook zwaar gehad. Kongo Brazzaville was vroeger van Frankrijk en er zijn nog wat gewoontes blijven hangen , bijvoorbeeld dat de grote bedrijven zo ook onze garage van 12.00 tot 14.30 uur gesloten is. Er zijn dan ook behoorlijk wat fantastische restaurants waar je heerlijk kunt eten. Wij kunnen ons daar in vinden en zijn dus op het warmst van de dag aan het strand onder een grote parasol aan het eten en nemen daar ruimschoots de tijd voor. Na helemaal bij gekomen en bij gegeten te zijn gaan we naar Brazzaville en vervolgens richting het noorden en komen bij de evenaar. Hier komen we bij het op 1 na grootste regenwoud van de wereld en daar is een park NP d’Odzala , de natuur is fantastisch mooi bestaande uit regenwoud, riviertjes, moeras met daarbij verschillende dieren , de bosbuffel, olifanten,apen en natuurlijk veel vogels. We gaan een stuk met een kajak over het water tot we niet verder kunnen en lopen vervolgens door het moeras wat een heel aparte belevenis is. Wij genieten intens van deze heel bijzondere natuur.
We vervolgen onze weg door en om het regenwoud richting het noorden en buigen daarna naar het westen richting Cameroon.
In Kongo Brazzaville zijn de mensen enorm vriendelijk en als er al iemand naar je toekomt is het om te vragen of je hulp nodig hebt en wanneer je iets wilt kopen vragen ze dezelfde prijs als wanneer we een donkere huidskleur hadden gehad. We kopen onze boodschappen meestal langs de weg en op de markt, we kunnen daar gelukkig weer rustig en ontspannen lopen zonder lastig gevallen te worden en daar zie je dus van alles te koop, heel veel vis en deze kronkelt dan nog in grote bakken, maar ook levende krokodillen waarvan de bek wel is dichtgebonden, wormen, kevers, honden, katten en meestal liggen er vleermuizen op de BBQ. Wij zien het slachten van een krokodil, kip of kat niet zo zitten en houden het bij groente, fruit en eieren.
Onderweg ontmoeten we een Zwitser , hij is ongeveer dezelfde route als wij aan het fietsen en overbrugt de echt lastige landen met het vliegtuig, we wisselen wat ervaringen en hij is ook onderweg naar Cameroon maar een andere route.
Wij gaan bij Ntam de grens over naar Cameroon en worden ontzettend goed gecontroleerd en niet 1x maar heel erg vaak, we moeten zelfs de stoelen uit de hoes halen, etc. het is allemaal voor onze eigen veiligheid zeggen ze. Maar het zou iets minder kunnen en mogen. Dit blijkt in heel Cameroon zo te zijn, want we zijn inmiddels in Yaoundé en ik ben de tel kwijt maar aan controle geen gebrek.
Yaoundé is een bruisende wel met heel veel smog maar gezellige stad. Wij proberen hier een visum te krijgen voor Nigeria wat na 2 dagen nog niet gelukt is! Er zijn nog wat uitdagingen.! Wij gaan steeds met de taxi en dat is heel mooi, je verteld waar je naar toe wilt en de prijs en dan mag je mee of niet. Je hebt de taxi nooit alleen, als je denkt dat hij vol is komen er nog wat mensen bij, het is een fantastisch systeem nu we door hebben hoe het werkt.
Wij zijn hier nog wel even tot we een oplossing hebben gevonden, hoe nu verder?

Wij bedanken jullie voor alle leuke en meelevende reactie’s en wensen jullie hele fijne feestdagen en een voorspoedig 2017.

Termietennest
Termietennest
100_0999

D.R.C.Kongo

img_0452

Wij blijven nog even in Gisenyi en gaan langs het meer naar Kibuye, het pad dat we nemen blijkt een wandelpad Kongo-Nile trial te zijn. Voor de wandelaars
/MBers onder ons een echte uitdaging! We komen de nodige hindernissen tegen want een wandelpad is natuurlijk niet voor auto’s bedoeld maar het is prachtig en we zijn in Kibuye gekomen.
We gaan ons voorbereiden voor de doorsteek van oost naar west Kongo. We kopen enorm veel voedsel, water, diesel in want het schijnt in Kongo heel erg moeilijk te zijn. We gaan naar de grens bij Bukavu , wisselen geld en gaan Rwanda uit. De douane vraagt wat wij gaan doen en wij vertellen dat we naar Kinshasa gaan rijden. Hij begint te lachen en zegt dat het onmogelijk is ook omdat de regentijd er aan komt. We gaan naar de douane van Kongo en hij vraagt hetzelfde en we krijgen hetzelfde antwoordt. “Dat geeft de burger moed” in principe gaat het voor douane begrippen snel op 1 stempeltje na. Daar moeten wij voor naar een ander kantoor en er gaat iemand mee, we moeten door het centrum van Bukavu, daar krijgen we de eerste confrontatie met de politie en deze kan niets vinden maar hij wil geld. Dit gaat op een redelijk intimiderende manier en de persoon die bij ons is zegt “betalen” Hierna volgen er nog een paar. We halen ons stempeltje en de persoon die bij ons is wijst ons een vodacom winkel, zodat we een simkaart en internet kunnen kopen. We zetten hierna de persoon af en gaan om de stad heen (om de politie te ontlopen ) op weg naar de NR 2 dit blijkt een zandweg te zijn met vrachtwagen sporen en dat is lastig want die zijn breder en vaak dieper dan de onderkant van onze Landcruiser . Het gaat redelijk goed maar nu een slaapplek zoeken, aan de ene kant van de weg bergen en de andere kant een dal. Op een geven moment zien we een UN kamp met bewaking, we vragen of we erbij mogen staan voor de nacht en dat is geen probleem. We slapen heerlijk en de volgende ochtend wil de bewaking ontbijt. Ik maak een lekker ontbijt voor hen. Er is nog een punt waar bergwater stroomt en we vullen onze watervoorraad aan. We gaan verder, de weg wordt steeds lastiger totdat we bij een punt komen waar een vrachtwagen vast zit. De weg is de breedte van de vrachtwagen en de sporen zijn zo diep dat de vrachtwagen niet aan de bovenkant van de weg uitkomt. Dit is dichtbij Kitutu en bij navraag is de rest van de weg naar Kasonga nog erger. Wij zijn niet zo goed in opgeven en we hebben wel bijna 2 dagen gereden, maar we besluiten terug te gaan naar Bukavu en een andere weg te nemen.
img_0451
We stoppen weer even bij onze UN mannen en vullen weer water en gaan verder. We kunnen langs Bukavu om op de andere weg de RN5 te komen. Ook dit is een zandweg maar te doen en dan weer de dagelijks terugkerende slaapplek zoeken. We vinden een inham van de weg en we gaan daar staan, koken en een vrachtwagen met altijd behoorlijk wat mensen erbovenop stopt en komen zeer dreigend op ons af. Ze willen zoals de autoriteiten, geld. Als je blank bent heb je geld en moet je betalen is hun menig. Er is een meisje bij en ik praat op haar in en uiteindelijk vertrekken ze zonder geld. Pffffffff! We staan nog een tijdje na te trillen.
We blijven wel staan want het is inmiddels donker en in het donker rijden is nog gevaarlijker. We slapen en zodra het licht wordt vertrekken we weer. We bereiken Uvira, daar is diesel te koop en er is een guesthouse zonder water maar met een muur waar we achter kunnen slapen, dat slaapt wat rustiger en dan kunnen we ook op ons gemak ontbijten, etc. Hierna vervolgen we onze tocht door het prachtig mooie landschap richting Fizi, we wassen ons nog een keer in het Tanganyika meer, schoon en fris gaan we weer verder. We proberen zoveel mogelijk achter een muur of hek te slapen maar heel vaak is er helemaal niets en dan is er geen keuze. De weg van Fizi naar Kongolo is vreselijk, heel vaak geen weg en het regent nu ook al een halve dag en dat zijn echte regenbuien, de weg als die er al was wordt weggespoeld, het pad is smaller dan de auto, we rijden echt door de wildernis en soms moeten we met de schop eerst de weg begaanbaar maken, de bruggen die we tegenkomen controleren we eerst of we met onze 3 ton wegende auto erover kunnen.
img_0450100_0846 Het is hard werken om ons te verplaatsen en dan hebben we het nog niet over de autoriteiten die we regelmatig zo gemiddeld elke 10 km tegenkomen, ze vinden dat ze alles moeten controleren en omdat ze gecontroleerd hebben moeten we betalen. We hebben besloten om niets meer te betalen want het is nooit genoeg, totdat we op een post komen waar ze onze paspoorten in beslag nemen en als we ze terug willen hebben een fiks bedrag moeten betalen. We waren aardig wat corrupte gewend met Egypte, etc maar Kongo slaat alles. Wij hebben nu ook besloten dat ze onze paspoorten, rijbewijs, etc mogen zien maar wij houden ze vast en zeggen er heel duidelijk bij dat het onze papieren zijn. Dat blijkt te werken, ze zijn minder geïnteresseerd . Het voordeel is dat ons frans met de dag beter wordt als je in deze omstandigheden verkeerd. Al met al moeten we vrij veel tol voor wegen, bruggen en andere randverschijnselen betalen.
Van Kongolo gaan we naar Lubao, Mbuji-Mayi, Kananga. Voordat we Kananga willen verlaten, willen we wat drinkwater en eten kopen, we worden weer geïntimideerd door een politie agent, de omstanders wijzen ons erop dat we de deuren en ramen op slot moeten doen en achteruit wegrijden en dat doen we. De stad uit zonder inkopen.
Na Kananga hebben we de verkeerde weg genomen naar Tchikapa. Wij hebben in Kongo geen GPS, Maps.me en Google werken ook niet, alle electronische hulpmiddelen laten het afweten en er staat bij geen enkel dorp een naam, we rijden op de papieren kaart en we vragen regelmatig en bij elke autoriteit die ons aanhoudt of we op de goede weg zitten. In een gesprek met een Amerikaan die hier aan de wegen werkt, vertelde hij dat de weg van Kananga naar Tchikapa de slechtste is van heel Afrika. We waren inmiddels al aardig wat gewend maar dit was best een goede weg, we zaten dus fout. Terug en besluiten via Tshibala naar Tchikapa te gaan. Het gaat regenen en dat is slecht voor de weg want het zand spoelt weg, we komen bij een brug met grote gaten en hier en daar een balk.
100_0902Er zitten 4 jongens bij en die willen ons helpen tegen betaling uiteraard. We hebben nog niet ontbeten en gaan eerst maar eens eten hierna gaat het iets minder hard regenen en maken duidelijk dat we er eerst heel over willen en dan betalen, ze zijn er van overtuigd dat we goed aan de andere kant komen en dat gebeurd ook. De rest van de weg is vreselijk slecht, de slaapplek is weer lastig en het is al bijna donker, want de hele mooie authentieke dorpen rijgen zich aan elkaar en ik zie een gebouwtje wat niet in gebruik is, we draaien er in, lichten en motor uit en blijven even zitten. Normaal als we de auto stil zetten zijn er binnen een tel rond de 50 mensen om de auto. We bakken in het donker een pannenkoek en gaan slapen. In de avond worden we opgemerkt en komen er een aantal mensen, ze spreken Swahili en we begrijpen dat ze morgen wel zullen zien. Het voordeel is dat ze niet weten dat we blank zijn. Ze hebben een feestje met erg veel muziek en dans.
S’morgens zijn we voordat het licht wordt wakker en ruimen de boel op en met licht vertrekken we, het dorp in verbijstering achterlatend.
Richting Kikwitt, het eerste stuk is nog heel erg slecht maar daarna komt er soms wat asvalt met grote gaten, maar het voordeel is dat er een weg is en ruimte om te rijden. In Kikwitt hopen we diesel te kunnen krijgen, er is wel een benzinestation maar geen diesel, die komt zo. Wij gaan wat boodschappen doen en na een uur komen we terug en krijgen hetzelfde verhaal, dit kan dus nog wel een dag duren. We gaan verder en hopen op het volgende dorp, deze heeft wel een station maar is gesloten. In Kenge hebben we meer succes en de wegen worden steeds beter en we komen uiteindelijk aan in Kinshasa. We hebben het gehaald, nu nog iets zoeken waar we veilig kunnen staan en dat lukt ook, de auto staat bewaakt achter een hek en wij slapen in het hotel. Een douche, o wat fijn.!!!!!!! Hier blijven we even want ik heb een vieze wond aan mijn voet en deze moet eerst verbeteren.
Kongo is wat de natuur aangaat wonderschoon, zeer afwisselend met bergen, rivieren , wildernis en daarna weer heuvelachtig. De dorpen en de bevolking zijn erg mooi en oorspronkelijk, de mensen zien er overwegend goed gevoed en gezond uit. Maar heel Kongo, jong, oud, rijk, arm, dik en dun bedelt om eten,drinken,sigaretten en geld. De autoriteiten zijn vreselijk een uitzondering daar gelaten, deze mensen zijn inslecht en corrupt tot de laatste vezel van hun lijf.
Kongo was werkelijk een heel groot avontuur.!
100_0809
100_0833100_0929