Alle berichten van Floris-Jan

BENIN.

100_1270100_1193
De weg naar de grens van Nigeria naar Benin is erg slecht, we hebben een kleine grens uitgezocht om zoveel mogelijk problemen te vermijden en dat pakt goed uit, de mensen zijn vriendelijk en het stempelgebeuren neemt al met al toch 4 uur in beslag en er moest nog een uurtje terug gereden worden voor een stempel maar het was inmiddels donker en wij zeggen dat wij niet in het donker rijden omdat het te gevaarlijk is en ze zijn het helemaal met ons eens en 1 van hun mensen rijdt dus terug voor het stempeltje en wij zijn helemaal verbaasd, we kunnen ook bij de grens overnachten. Zoveel vriendelijkheid moeten we even aan wennen.
Naast koffie en cacao is katoen het hoofdproduct in Benin, er zijn dan ook grote katoenplantage’s.
We zien een paar watervallen, gaan naar Pendjari NP en onderweg zien we prachtige Hans en Grietje huizen en we komen aan in Savelou. Hier gaan we een Atelier bezoeken. Het is een naaiatelier waar meisjes de kans krijgen om voor naaister te leren en na afronding van een 3 jarige opleiding krijgen ze een naaimachine. Dit wordt volledig door mensen van Benin geleidt met ondersteuning van de PUM, dit is een Nederlandse organisatie en de ondersteuning bestaat hoofdzakelijk uit het begeleiden en het opbouwen van de structuur en het management van een dergelijke organisatie. Onze buren sponseren in de vorm van labels die in elk kledingstuk genaaid wordt met de naam van het project erop. We worden allerhartelijkst ontvangen en krijgen een volledige rondleiding, buiten een naaiatelier is er ook een kappersopleiding, automonteur, houtbewerking, etc. Via stichting “gered gereedschap ” ontvangen ze hun gereedschap en kunnen op die manier hun werk doen. FJ heeft het idee om een bijdrage te leveren en laat een kostuum maken.
Zeer interessant project vooral omdat het door mensen van Benin gedaan wordt en op die manier m.n. meisjes de mogelijkheid hebben na hun opleiding zelfstandig een eigen inkomen kunnen genereren als naaister, kapster, etc.
Van hieruit gaan we naar Abomey de stad met de paleizen en het voodoo gebeuren. Onderweg zijn we in het wild aan het kamperen, komt het halve dorp op bezoek en ze willen ons het dorp laten zien, wij gaan mee en lopen door hun prachtige dorp. Allemaal lemen huisjes en dicht op elkaar, er wordt buiten geleefd en bij de vraag hoeveel kinderen wij hebben worden we heel zielig aangekeken maar 2 kinderen!
Dit dorp telt heel veel kinderen en het is warm, de meeste kinderen lopen bloot rond maar ze hebben allemaal een soort touwtje om hun middel, hier blijken geneeskrachtige kruiden en/of stenen in te zitten tegen allerlei kwalen.
Dit was weer 1 van de vele hele leuke ontmoetingen.
In Possotome gaan we naar Lac Aheme vis eten, wij bestellen vis waarop de man in kwestie zegt, over 2 uur is het klaar. Ik ga nu de vis halen en klaar maken, verser kan niet. We hebben heerlijk gegeten.
Ouidah is de plaats met de grote geschiedenis van de slavenhandel, van deze plaats is er een 4 km lange slavenroute naar zee waarover de slaven gedreven werden naar het “Point of no return”. Zeer indrukwekkend.
Van hieruit gaan we naar de grens met Togo en vinden in Lome een camping aan zee met wc en koude buiten douche, de eerste deze winter hoe luxe kan dat zijn. We staan 10 m van zee in het strandzand, het is erg warm en met deze zeebries is het heerlijk. Wij zoeken hier een stalling voor de auto, het adres wat we hadden is ermee gestopt. Dat is lastig, we vinden een plek maar dat is buiten. Het klimaat is hier erg warm, hoge vochtigheid en dat is met die zeelucht niet zo heel erg goed voor de auto. We gaan naar Kpalime 120 km noordelijker en vinden daar een soort van garage, dit is een plek waar jongens opgeleid worden tot monteur, lasser of andere technische beroepen. We vinden het erg goed georganiseerd en ze hebben binnen een mogelijkheid tot het stallen van onze auto. Dit blijkt een Duits project te zijn gerund door Togolese mensen en de Duitse ondersteuning bestaat uit het begeleiden van het management en organisatie.
Wij zijn erg blij dat we toch weer een goede plek hebben kunnen vinden voor de auto, wel 120 km van het vliegveld.
In Kpalime zijn meer dan 110 hotels maar weinig of geen kampeer mogelijkheden, in mijn boek stond dat er bij een hotel kampeer mogelijkheid zou zijn. We komen daar en dat klopte niet, er zit een meneer aan de bar en zegt , jullie kunnen wel bij mij staan. We maken een babbeltje en we rijden achter hem aan naar een klein dorpje 3 km verder en komen bij een riant huis met bijbehorende tuin. Deze meneer blijkt dus de Chief of te wel de burgemeester van dit dorp te zijn en worden zeer gastvrij ontvangen. De Chief zijn betekend dat alle 3000 bewoners met alle problemen direct bij hem komen, hij heeft het dus heel erg druk . Onder deze bewoners zijn mensen met moslim, christelijke en voodoo leefstijlen. Wij bespreken met hem alle voordelen van deze manier van aandacht voor de mensen en hij verteld ons met heel veel trots dat er al heel veel jaren geen onrust is en suïcide niet voorkomt. Terwijl we daar zijn is er een oude man gestorven en het hele dorp is al dagen en nachten in optocht door het dorp aan het dansen en maakt muziek en daar wordt de nodige palmwijn bij gedronken, (het heeft iets weg van carnaval). De muziek en dans is een steeds weer terugkerende opzwepend ritme zodat iedereen in een soort trans raakt. Wij zijn uitgenodigd en gaan de laatste ochtend mee en zo lopen en dansen we in optocht mee naar de dode man die in een klein kamertje op zijn stoel zit met allerlei kado’s om zich heen. Het dorp is verdeeld in 8 delen. Deze man was hoofd van 1 van de 8 dorpsdelen en er moet eerst iemand zijn die zijn taak overneemt voordat hij begraven kan worden. Er is een probleem er is nog niemand en de Chief maakt een compromis dat er binnen 1 week iemand moet zijn en de ceremonie kan verder, de man kan begraven worden. De dans en muziek gaan weer door en er wordt hem een laatste slok water gegeven en s’middags wordt de man begraven, de rust is weer gekeerd. Dit was een voodoo begrafenis. Heel erg bijzonder om dit mee te maken en hoe gemakkelijk wij opgenomen werden in deze gemeenschap, heel mooi.100_1116SAM_5238100_1205100_1225
Wij gaan voorlopig afscheid nemen van;
Het overvliegen van duizenden vleermuizen elke avond even voor het donker !
Het wassen van onze kleren en ons zelf in de rivier!
Het langs de weg scoren van ons eten!
Het overheerlijke rijpe fruit!
Het zoeken naar drinkwater!
Het zoeken naar een plek om te overnachten!
Het zoeken naar een schaduwplek om te lunchen!
Het geprikt worden door allerlei insecten!
En nog heel veel meer.

Lieve mensen heel erg bedankt voor jullie support.
Wij hebben een zeer enerverende winter gehad en zien uit naar het voorjaar.

NIGERIA.

100_1087
100_1043
Na ruim 2 weken van de ene ambassade en consulaat na de andere gegaan te zijn, krijgen we geen visum voor Nigeria. Wij zijn inmiddels naar Limbé gegaan en gaan nu proberen ons visum voor Cameroon te verlengen, dit is 1 maand geldig maar ook het verlengen lukt niet. Nu was ik van plan om begin januari naar Nederland te gaan voor de 90ste verjaardag van mijn moeder maar we hebben nu geen keus en we moeten beiden Cameroon uit en dus vliegen we naar Nederland om de verjaardag te vieren en een visum voor Nigeria te regelen. Dat lukt allemaal en ik heb weer heerlijk van de sneeuw en vorstperiode kunnen genieten.
We komen in Daoula/Cameroon aan en nemen een taxi naar Limbe waar we de auto gestald hebben, het is erg druk op de weg. De andere morgen begrijpen we waarom het zo druk was, Cameroon althans het Engelssprekende deel waar wij zijn staakt. (Omdat de overheid niets aan het talen probleem doet. Er is een Franstalig en Engelstalig deel in Cameroon maar bijvoorbeeld de rechtbank spreekt frans ook in het Engelstalige deel en de mensen begrijpen de uitspraak vaak niet. )
Dat betekend dat er niets open is scholen, tankstations, taxi’s, winkels en zelfs de markt is er niet. Ook het internet ligt plat, het doet erg grimmig aan en de stad veranderd in een spookstad.
Wij waren van plan nog wat mooie gebieden in Cameroon te bezichtigen maar besluiten nu richting Nigeria te gaan, we hopen op wat eten te kunnen kopen van privé mensen die niet mee staken langs de weg, op die manier vinden we ook wat diesel zodat we over de grens kunnen komen. Bij de grens delen we wat ervaringen met 6 Nederlandse motorrijders, ze rijden van Marokko naar Kaapstad.
We gaan naar de stad Ikom waar we eten, diesel, etc inkopen en gaan naar Afri Drill Ranch in het regenwoud. De Drill apen die hier normaal voorkwamen worden ernstig bedreigd en voordat de laatste op de BBQ verdwijnt is er een reservaat opgericht, ze verzorgen de apen die gewond zijn geraakt door stropers of schotwonden en de achter gebleven jonge aapjes wanneer de moeder er niet meer is. Ze doen erg veel en goed werk. Het gaat goed met de apenstand en er zijn alweer meer dan 600 Drill apen maar ze kunnen niet vrij gelaten worden want dan worden ze alsnog opgegeten. Het andere probleem is dat Nigeria nog maar 5% regenwoud overheeft van wat ze hadden.

100_1017
Via Abuja gaan we weer richting grens met Benin.
We zagen best wel een beetje op om door Nigeria te reizen na alle verhalen en de dingen die we gelezen hadden maar het is ons meer dan 100% meegevallen.
We worden regelmatig gecontroleerd maar de autoriteiten zijn zeer vriendelijk en er wordt niet gebedeld en ook de mensen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam.
Op een gegeven moment hebben we een slaapplek in het wild en er komt een man op een brommertje langs en we maken een babbeltje en vertellen dat we hier willen overnachten en dat is geen probleem. Hij heeft een eindje verderop een boerderij. Even later komen er 5 vrouwen met kinderen en brengen ons een soort grote wortels. Een jongen van ongeveer 10 jaar spreekt Engels en ik vraag wat dat zijn en hoe je ze moet eten. Ze heten jam en hij vind het raar dat ik niet weet hoe je dit klaar moet maken. Dit is het eten dat de mensen hier meerdere keren per dag eten meestal met stoofvlees. Dus hij gaat ze klaar maken voor me en ze zijn heerlijk. Op onze beurt geven wij hen wat sinaasappels.
De volgende ochtend liggen er weer een aantal van die wortels en worden we uitgenodigd op de boerderij. Wij komen op een prachtig aangeveegde plaats met 6 rondavels, middenin een open vuurplaats en open keukens.
1 man met verschillende jonge vrouwen met kinderen in erg goede doen en erg trots op hun boerderij, heel mooi om te zien.
100_1045100_1057100_1063100_1071100_1086
Nigeria is overwegend glooiend, hier en daar bergachtig met veel kleine dorpjes die aangekondigd worden met een berg vuil, plastic, etc. Voor de natuur en de wildstand ziet het er dan ook heel erg somber uit in onze ogen!!