Guinee

Oudejaarsavond vieren we in Mbour in een prachtige tuin waar we ook kunnen kamperen. Onze Belgen waren deze mensen tegen gekomen, hij uit België, zij uit Libanon. Het was buiten onder de sterrenhemel, kampvuur, overal kaarsen door de hele tuin en kleden op de grond waar we konden zitten. Deze dame op de foto speelde de Afrikaanse harp en zong fantastisch, buffet met heerlijk eten en toosten op het nieuwe jaar met passievruchtenlikeur, heerlijk en supergezellig.

Hierna gaan we weer met z’n 4en verder naar het zuiden door een prachtig afwisselend landschap met veel water en gaan de grens over bij Karang naar Gambia, de grens is zoals overal hectisch. Maar het wordt pas echt hectisch als we de boot nemen naar Banjul, we moeten wachten op de volgende boot want deze is vol. Wanneer er gezegd wordt in Afrika dat iets vol is, dan is dat ook echt vol. Maar na 3 uur wachten kunnen we erop. De mensen staan als sardientjes in een blik tussen de auto’s en motorfietsen en er is geen ruimte om je te draaien, wij zitten in de auto want de deur kan niet meer open zoveel mensen!

We rijden door naar Kafountine in Zuid Senegal, genieten van de Mangrove’s en via Ziguinchor gaan we richting de grens met Guinee /Koundara. Wij kamperen in het wild en rond 4 uur word ik wakker met een gevoel dat er iets niet klopt. Ik ga poolshoogte nemen en zie dat het bos brand op minder dan 100 m van onze auto, ik maak FJ wakker en gaan inpakken en ik maak ook de Belgen wakker en zo vertrekken we als dieven in de nacht naar een ander plekje.
Dus een extra aandacht puntje en dat zal in heel Guinee zo zijn, er wordt veel uit voorzorg gebrand zeggen ze?

We rijden richting de plaats Mali door het Massief du Tamgue en de weg is een werkelijke uitdaging, we verplaatsen ons gemiddeld 20 km per uur. Bij het dorp Mali is een berg mount Laura en daar is het silhouet van La Dame de Mali te zien en daar gaan we voor. De reis ernaar toe is adembenemend mooi, het landschap is geweldig.

De weg naar Labé is niet veel beter en zal in heel Guinee niet veel beter worden!

Van Labé richting Pita waterval en naar de Cambudaga watervallen. We dalen meer dan een uur maar dan komen we bij een wonderschoon stukje natuur, een waar paradijs. We zijn met z’n 4en en het is er allemaal zo puur en om daar te zijn is heel bijzonder. We genieten volop.

We rijden verder over de N22, de wegen hebben een nummer maar het is echt telkens weer een hele uitdaging en we gaan dus ook heel langzaam door dit prachtige land. Onderweg in de kleine dorpjes doen we de boodschappen en kunnen we drinkwater vullen. Onze voorkeur gaat uit naar een pomp in plaats van een put en we hebben dan ook altijd heel veel belangstelling.


Bij voorkeur overnachten we bij een riviertje, want dan kunnen we plonsen, de was doen en de douchezakken vullen.

Door het schudden van de auto op deze wegen is er iets niet goed gegaan met onze elektriciteit, we hebben kortsluiting en alles van de huishoudelijke functie’s zijn uitgevallen. Dat betekend geen licht, geen 220 volt en geen waterpomp met filter. Dat laatste is wel erg vervelend want wij filteren ons drinkwater. Het water wat wij vullen in de dorpen is drinkwater maar onze magen zijn te gecultiveerd met hen vergeleken. We kunnen ook geen drinkwater kopen, dus we koken het water en het gaat goed. Ondertussen is FJ bezig om het te fixen en het lukt met het drinkwater, erg blij mee.

We zijn onderweg naar Dalaba en maken daar een prachtige wandeling naar Pont du Djeu (de brug van God), we komen langs de moestuinen van Dalaba.

Wij gaan s’avonds met z’n 4en uit eten want hierna gaan de Belgen naar het noorden richting huis en wij gaan naar het zuiden. Voor deze gelegenheid brengen ze bubbels mee en toosten we op de geweldige tijd die we samen hadden. We zullen elkaar missen!

De weg naar Dabola en vervolgens Faranah is niet veel beter dan we gewend zijn. Hier gaan we een kijkje nemen in het N.P de Niger. Een hele discussie want er moet altijd een gids mee maar dat willen we niet en we willen een privé plek aan de Niger. Uiteindelijk staan we met z’n 2tjes en genieten van dit stukje prachtige natuur.

De route gaat verder via Kissidougou,Macenta en hoe zuidelijker hoe tropischer en we kunnen smullen van allerlei heerlijke vruchten. Ananas,avocado, mango, papaja en we vinden ze allemaal heerlijk. En cashewnoten niet te vergeten!

Nu doet ook de koelkast het niet meer! FJ pluist alles uit maar de conclusie is, hij is op. Hij is pas 27 jaar en dan is een koelkast op. We doen het nu zonder!

In Kankan aangekomen gaan we naar een grote markt, tanken diesel en drinkwater en bereiden ons voor om de grens over te gaan naar Mali. Er gaan erg veel verhalen over Mali en we gaan die niet testen. Daarom nemen we een kleine grens zodat we maar een paar dagen in Mali zijn, om naar Burkina Faso te gaan. Onderweg naar die kleine grens is de weg weer slecht en we moeten een rivier over. In het ene gps programma was er een brug en het andere een veer. We komen daar aan en de brug is ingestort en het veer is uit de vaart gehaald.
Maar ook hier zijn ondernemers en die hebben 2 bootjes aan elkaar vastgemaakt en brengen auto’s naar de andere kant van de rivier. Wij controleren of hij wel 3 ton gewicht kan hebben, maar ze verzekeren ons dat het gaat. Wij vinden het wel spannend maar het gaat prima.

Guinee is een heel puur land nog zonder toeristen, het landschap is overweldigend mooi en zonder infrastructuur maakt dat dit land geweldig is voor off the road avonturiers!


In Mali gaan we naar de Chutes de Farako net voor de grens naar Burkina Faso, we kennen deze plek . Slapen hier prima en gaan de volgende dag naar Bobo dialasso waar we warm onthaald worden door Franca en Moktar van La Vila Rose. Hier gaan we onze auto stallen en vliegen begin maart naar huis.
Het was een zeer bijzondere verrassende winter voor ons, alles verliep anders dan we van te voren gedacht hadden maar niet minder mooi. Wij hebben genoten.!

Mauretanie 2019

Mauretanie 2019

De auto heeft door FJ een grote onderhoudsbeurt gehad na de 100.000 km Afrika. De deukjes verwijderd, nieuwe zonnepanelen, banden, ruit en tent op het dak en nog heel veel meer. Inmiddels is alles getest en het werkt perfect, helaas heeft de auto alweer nieuw krasjes opgelopen! Mijn gebroken pols is voor 80 % weer hersteld, er is dus nog wat werk te doen. We hadden gewacht tot het gips verwijderd was en de nodige oefeningen van de fysio en dan kunnen we op 31 oktober richting het zuiden vertrekken. We gaan via Frankrijk en we komen langs Lac du Der met duizenden kraanvogels, prachtig om te zien. Vervolgens gaan we naar Lourdes en steken een kaarsje op.

We rijden door de prachtige Pyreneeën richting de sfeervolle stad Madrid.

We vervolgen ons pad richting Portugal en verblijven een tijdje in Albufeira om mijn pols nog wat rust te geven. Maken wat mooie wandelingen.

Hierna steken we over naar Tanger Marocco en rijden binnendoor over bergpassen richting Marrakech, in de kleine bergdorpen genieten we van de overheerlijke tagin en kopen noten, dadels en drinken muntthee.

We komen bij de camping le Relais, de temperaturen zijn nu redelijk en slapen voor het eerst in de auto en alles werkt perfect. We willen een dagje naar Marrakech en besluiten met de publieke bus te gaan, deze gaat elk kwartier volgens de lokale mensen! Na 3 kwartier gewacht te hebben geen bus, ik lift en er stopt meteen iemand en deze vriendelijke Marrokaan brengt ons naar het centrum. Het blijft een prachtige , hectische stad.
Op de Camping ontmoeten wij een Belgisch stel en ze hebben ongeveer dezelfde plannen als wij. We spreken voorbij de grens af om met elkaar de woestijn in Mauretanie te gaan rijden! Maar we hebben nog een tijd nodig om via bergpassen naar zee en de Westelijke Sahara door te gaan voor we bij de grens zijn.

Het grensgebeuren neemt veel tijd en dat is lastig want we wilden nog diesel tanken, geld pinnen en een simkaart kopen en komen we in het donker voor we een slaapplek hebben. Uiteindelijk slapen we in de duinen op een prima plek.

We gaan samen verder richting Choum via de woestijn en genieten van het landschap , de kamelen, de kleuren, de stilte. Maar op een dag komen we ongelofelijk vast te zitten, eerst de Belgen en daarna wij. Wij hebben ons zelf enorm ingegraven en staan bovendien erg scheef. De ene kant tot ongeveer de helft van de wielen maar de andere kant compleet in het zand. Het is ongeveer 44 graden in de volle zon midden op de dag. We gaan met zijn 4en eerst de Belgen uitgraven en dat lukt en vervolgens onze auto en met de lier worden we eruit getrokken. We zoeken een slaapplek want het is bijna donker. Moe maar voldaan gaan we slapen onder de prachtige sterrenhemel met volle maan.

Van Choum rijden we naar Atar een woestijnstadje naar camping Bab Sahara. Een douche en schone kleren is wel heel erg fijn na het stoffige avontuur.

Wij willen vervolgens naar het oog van Afrika, Guelb er Richat. Maar dat is alleen via de woestijn te bereiken en we gaan weer met 2 auto’s via Chinguetti naar Quadane naar het oog. Zie foto. Op het rondje op de foto hebben we geslapen en zijn naar het center gelopen. Heel bijzonder. We rijden terug en willen verder via de woestijn richting Tergit oase. De andere auto heeft een technisch probleem en er komt een zandstorm opzetten, we worden bijna gezandstraald en bovendien zie je niets meer. We besluiten terug naar Atar te gaan, de problemen op te lossen en wachten tot de wind wat gaat liggen.
Ondertussen gaan we naar een kamelenhoeder . Alle kamelen komen het eind van de dag naar een speciale plek, worden gemolken voor ons is het mooi om de sfeer van dit alles mee te maken. Kamelenmelk is prima te drinken !

We gaan weer met 2 auto’s op pad, richting de Tergit oase en warme bronnen maar nu via een asfaltweg. We genieten van deze prachtige oase en de baden.

Via een asfaltweg wel eens waar maar soms zie je die niet vanwege de zandduinen die er overheen waaien, de zandschuivers zijn druk bezig maar kunnen het niet bij gewerkt krijgen. Het waait dus nog steeds. Het is een prachtig gezicht maar lastig om onze weg soms te vervolgen naar Tidjikje.

We komen door Rachid een dorpje in een kloof, heel pittoresk en via een piste naar Matmata , naar de krokodillen. Dit is een stukje wat al duizenden jaren gespaard is gebleven uit de tijd dat ook hier nog olifanten, giraffen, etc waren en daar leven nu nog steeds krokodillen. Het gebied in een rivier (die op dit moment droog staat) van de krokodillen is niet echt groot maar er is een bron die ervoor zorgt dat er water blijft staan en ze kunnen overleven.
We kunnen ze vanaf een rots in een prachtige omgeving bekijken.

Vervolgens rijden we verder en gaan nog een stukje piste naar het zuiden Kaedi rijden door en langs een rivier bedding. We zien hier grote kudde’s vee, kamelen, koeien, geiten en de dieren en de mensen zien er erg welvarend uit. In deze omgeving wordt er eigenlijk alleen maar Arabisch gesproken. De mensen zijn erg vriendelijk en we kunnen dan ook van alles kopen en er is drinkwater.

Één van de nieuwe dingen bij de auto zijn douchezakken en dat is heerlijk na een warme dag in het zand en het gaat niet van ons drinkwater af en het is ook nog eens een warme douche, opgewarmd door de zon. Heerlijk!

We rijden via een zeer moerasachtig gebied met veel watervogels richting grens bij Diama naar Senegal en het grensgebeuren neemt ruim 5 uur in beslag. Het is op dit moment moeilijk om met een auto ouder dan 8 jaar Senegal in te gaan! Maar vervolgens na een speciaal formulier en extra geld mogen we het land in !

Binnendoor rijden we naar het NP Djoux en zien heel veel watervogels en apen, hierna gaan we naar de zeer levendige stad Saint Louis en daarna naar Camping de Zebrabar. Hier vieren we Kerst samen met de Belgen en ik denk nog heel veel meer reizigers.

Wij wensen iedereen een hele fijne Kerst en een voorspoedig 2020.